30 Mart 2026'da İsrail Meclisi (Knesset), Batı Şeria'daki askeri mahkemelerde yargılanan Filistinli tutsaklara yönelik olarak idam cezasını "varsayılan ceza" haline getiren yasayı 48'e karşı 62 oyla kabul etti. Bu yasa, daha çıktığı haliyle çifte standart ve ırkçı olarak kendini gösteriyor: Aynı suçu işleyen bir Yahudi İsrailli sivil mahkemede yargılanırken, bir Filistinli otomatik olarak askeri mahkemede yargılanıp idamla yüz yüze kalıyor. Gizlenemeyecek, mızrak çuvala sığmaz bir ayrımcılık söz konusudur. Bundan dolayı siyonist devletin birçok vahşetine sessiz kalan ve zaman zaman bunu alkışlayan BM'nin uzmanları dahi bu yasanın "yalnızca Filistinlilere yönelik bir idam rejimi" olduğunu vurgulamak zorunda kaldı. Belirtmek gerekir ki, bir işgal gücünün ilhak ettiği topraklarda kendi yasasını uygulaması zaten başlı başına uluslararası hukuka aykırıdır. Bu hukuksal aykırılık bir tarafa, bizim açımızdan tartışılması gereken asıl nokta yasanın "İsraillilere yönelik ölümcül saldırılar" düzenleyenleri hedef aldığını söylemesidir. Peki yasaya muhatap edilen şey nedir? Toprağı gasp edilen, evi yıkılan, ailesi katledilen veya çocuğu tutuklanan bir Filistinlinin direnişi mi? Ya da "ölümcül saldırı", taş atan bir çocuğun eylemi mi? Bu metnin birçok okuyucusu bu muğlak ve gayrimeşru çerçeveye yabancı değildir; Türkiye-Kuzey Kürdistan'daki mücadelelere devletin verdiği yanıtla aşikârdır. İşte bu tanıdık tutum, İsrail'in her türlü direnişi "ölümcül saldırı" sayıp idamla cezalandırmasının yolunu açıyor.

Gazze'de bir yılda 15 bini aşkın çocuğu katleden, hastaneleri bombalayan, okulları yıkan, bir şehri enkaza çevirip bunu dünyaya canlı yayında izleten bir devlet; şimdi de elindeki soykırım kanı kurumadan mahpusları idam ederek yeni vahşete imza atıyor.

İsrail hapishaneleri, insan hakları örgütlerinin raporlarına göre çoktan bir işkence kampına, hapishane idaresi ise bir vahşet şebekesine dönüşmüş durumdadır. Filistinli mahpuslar fiziksel, cinsel ve psikolojik şiddete, aç bırakılmaya, tıbbi ihmale ve uykudan yoksun bırakılmaya kadar birçok insanlık dışı uygulamaya maruz kalıyor. Bu vahşetten nasibini Filistin'le dayanışma içinde olan herkes alıyor. Örneğin Flotilla Özgürlük Filosu'yla hareket ederken gözaltına alınarak İsrail hapishanelerinde cinsel saldırıya uğrayan Alman sosyalist aktivist Anna Liedtke gibi.

Baskı altına alınmış her ulusun ve ezilen her kesimin zulmedenlere karşı direnişinde mahpus düşmek olağan bir realitedir. Filistin toplumu içinde de bu böyledir: Neredeyse her Filistinli ailenin İsrail hapishanelerinde bir yakını vardır; herkes bu deneyimi yaşıyordur. Bundan dolayı işgal altında yaşayan bir halk için mahpusluk kolektif bir yaradır. Bu yasayla İsrail, zaten insanlık dışı koşullarda tuttuğu mahpusları "beslemek" yerine artık toplu infazla tehdit ediyor. Böylece her aileden en az bir fert alarak zamana yayılmış bir soykırım amacı güdüyor.

Bu yasa çıktıktan sonra Almanya, İngiltere, Fransa ve İtalya yasaya "derin endişe" duyduklarını açıkladılar. Ama bu "derin endişe" herhangi bir yaptırıma tahvil edilemiyor, edilemez de. Çünkü ticaretteki süreklilik, silah satışındaki kârlılık, soykırıma bile sessiz kalan diplomatik destekteki devamlılık — bunlar tesadüf değil, emperyalist-kapitalist mekanizmanın zorunlu sonuçlarıdır. Bu ikiyüzlü mekanizmayı somutlaştırmak için Fransa ve Almanya'dan iki örnek yeterlidir. Fransa, Filistin davasındaki tutumundan ve devrimcilik iddiasından vazgeçmeyen Georges Abdallah'ı ABD ve İsrail'in belirleyici rolüyle 41 yıl hapiste tuttu ve geçen yıl ancak serbest bırakarak Lübnan'a dönmesine izin verdi. Almanya ise Filistin gerçeğini ve İsrail'in Gazze'deki vahşetini haberleştiren gazeteci Hüseyin Doğru'ya, Türkiye'deki KHK uygulamalarını andırır biçimde ekonomik ve sosyal baskı uyguluyor. Bir yanda İsrail'in idam yasasına "endişe" duyarken, öte yanda Gazze'deki insanlık dramını haberleştirenleri marketten ekmek dahi alamayacak konuma getirerek ekonomik bir sessiz ölüm dayatıyorlar. Bu da bir kez daha gösteriyor ki Batı'nın emperyalist güçleri araçsal bir akıl ve pragmatik yönelimle hareket eder; insan hakları onlar için bir araçtır, amaç değil.

Sonuç olarak diyoruz ki: Filistinli bir direnişçi "terörist" olurken, bir bebeği öldüren İsrail askerinin eylemi "meşru müdafaa" sayılıyor. Bu realiteyi kabul etmiyoruz. Ve bu çarpıtma mekanizması olmadan işgal rejiminin ayakta duramayacağını da biliyoruz. Siyonist devletin varlığı ve sürekliliği için Filistin'de bebeklerin yok edilmesini savunan ırkçılığın ve faşizmin kalesi olan İsrail Meclisi bu yasayı onaylasa da, BM başta olmak üzere emperyalist Batı'nın meşruiyet aygıtları buna sessiz kalsa da Avrupa'nın sokakları sessiz değil. Norveç'ten İsviçre'ye insanlar "Bu yasa insanlık suçudur" diyor. Ama bu sesin daha güçlü çıkması gerekiyor. Sadece "endişe" değil, yaptırım gerekiyor. Sadece kınama değil, somut adım: İsrail ile ticaretin durdurulması, silah ambargosu, Ortaklık Anlaşması'nın askıya alınması.

Emek, demokrasi ve özgür bir dünya mücadelesi verenler olarak diyoruz ki: Bu yasa ile getirilmek istenen giyotin rejimi kabul edilemez. İdam cezası hiçbir koşulda meşru değildir. İşgal meşru müdafaa değil, en büyük terördür. Filistin halkı ve tüm dünya halkları özgür olana kadar mücadele etmeye ve ezilenlerin sesi olarak haykırmaya devam edeceğiz.

Kahrolsun emperyalizm ve emperyalizmin yarattığı küresel ikiyüzlülük!

Kahrolsun siyonist barbarlık!

Yaşasın Filistin halkının özgürlük mücadelesi!

Zindanlar yıkılsın, Filistinli tutsaklara özgürlük!

Yaşasın enternasyonalist dayanışma!

Avrupa Demokratik Haklar Konfederasyonu

Politik Tutsaklarla Dayanışma Komitesi

Fotoğraflar